ΠΕΙΡΑΙΑΣ | Ιστορία

Ο Πειραιάς στα προϊστορικά χρόνια ήταν νησί που χωριζόταν από την υπόλοιπη Αττική, στο ύψος του σημερινού Νέου Φαλήρου. Αργότερα, η θαλάσσια αυτή περιοχή δέχτηκε πολλές προσχώσεις από διάφορους χείμαρρους της περιοχής και αρχικά δημιουργήθηκε μια αβαθής λωρίδα, κατόπιν ένας βάλτος και τέλος ένας λασπότοπος, ο οποίος σιγά σιγά απλώθηκε και ενώθηκε με την υπόλοιπη Αττική. 

Τα πρώτα δείγματα κατοίκων χρονολογούνται στα προϊστορικά χρόνια και συγκεκριμένα στη νεολιθική εποχή. Όμως, η ανάπτυξη της περιοχής ξεκίνησε τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν οι Αθηναίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν το Τουρκολίμανο (τότε ονομαζόταν λιμάνι Μουνιχίας). Όταν στην εξουσία ήταν ο Θεμιστοκλής, οχύρωσε την πόλη με μεγάλα τείχη με σκοπό να φθάσουν ως τη Αθήνα. Το έργο ολοκλήρωσε ο Κίμωνας και τμήματα των Μακρών Τειχών σώζονται έως και σήμερα. 

Στην ελληνιστική περίοδο η πόλη ήταν οχυρό της μακεδονικής φρουράς, έως το 86 π.Χ., οπότε και καταστράφηκε από τον ρωμαίο στρατηγό Σύλλα. Τότε ο Πειραιάς άρχισε να παρακμάζει. Οι Ενετοί, αρκετά αργότερα, άφησαν το τεράστιο πέτρινο λιοντάρι στην είσοδο του λιμανιού και ο Πειραιάς ήταν γνωστός ως Πόρτο Λεόνε. 

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ο Πειραιάς ήταν σχεδόν ερημωμένος. Η ανάπτυξή του άρχισε μετά το 1850, οπότε χρησιμοποιήθηκε ξανά το λιμάνι του και οι κάτοικοι από τα κοντινά ναυτικά νησιά (Ύδρα, Σπέτσες, Σύρος κλπ) εγκαταστάθηκαν εδώ, δημιουργώντας αντίστοιχες συνοικίες. Όμως, το μεγαλύτερο ρεύμα πληθυσμού δέχτηκε ο Πειραιάς το 1922, από τους πρόσφυγες των μικρασιατικών προαστίων. 

Σήμερα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, μετά την Αθήνα και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, με πάρα πολύ κίνηση.